sobota, 24 października 2026

Trudny czas

 


55 dni po operacji kolana . 

Ale może Zacznijmy od początku jak większość z was wie Łukasz porusza się na kolanach coś w stylu raczkowania ostatnio bardzo dużo chodził i cały czas sam chciał chodzić próbowaliśmy go jakoś zatrzymywać Żeby nie nadwyrężal Kolan ale niestety to nie dawało rezultatu na skutek czego zrobił się stan zapalny kaletki kolana na początku próbowaliśmy to leczyć . W Czwartek 27 sierpnia byliśmy na wizycie u ortopedy który nas uświadomił co może się zdarzyć  gjeśli stan zapalny nie zniknie z kolana nie wyleczymy  go  to trzeba będzie wykonać zabieg usunięcia kaletki z kolana lekarz wziął jednak podwzglad stanu Łukasza i to że porusza się na nich i uświadomił nas jakie z tym wiąże się ryzyko jeśli po operacji  do czasu całkowitego wygojenia się rany Łukasz będzie chciał chodzić na nim lub nawet będzie chciał wstawać i klęczeć całe jeśli po operacji coś się uszkodzi A co najgorsze jeśli dojdzie do stanu zapalnego to wtedy niestety ale może być konieczna amputacja kończyny byliśmy tym bardzo przerażeni i powiedzieliśmy że zrobimy wszystko żeby wyleczyć to Kolano . Niestety w weekend pojawiła się bardzo wysoka temperatura przekraczająca 40° i  pomimo  podawania leków na obniżenie temperatury i robienia okładów nie spadała. Rano w poniedziałek zadzwoniłam na oddział Ortopedii szpitala Wojewódzkiego w Bytomiu i tam usłyszałam od lekarzy natychmiast na szpital nie mamy już na co czekać jeszcze dzisiaj będzie operacja. Ja jeszcze zdążyłam zapytać jakie  sa warunki w szpitalu, czy ja mogę zostać  bo to przecież oddział dla dorosłych  a nie ma mowy o tym żeby  nasz syn został  sam, lekarz odpowiedział  ,, zrobimy wszystko żeby  warunki były,, Szybkie Pakowanie ekspresowe załatwienie opieki dla Bartka Przyjęcie do szpitala pobieranie krwi robienie EKG założenie wkłucia stres nerwy i olbrzymi strach jak sobie poradzimy po operacji gdzie nasz syn niestety nie będzie rozumiał dlaczego nie może chodzić a my przez 24 h na dobę przez dłuższy czas będziemy musieli go pilnować. Syn pojechał na Blok operacyjny około godziny siedemnastej sam zabieg operacyjny usunięcia kaletki nie jest jakoś długim zabiegiem my z mężem czekaliśmy przed oddziałem mija godzina jedna potem druga i trzecia my już w olbrzymim stresie przyszedł lekarz który operował syna wszystko nam wytłumaczył że Kaletka została usunięta wszystkie zmiany zostały wyczyszczone i pojechało to do oceny przez histo patologów i na tym koniec a my dalej czekaliśmy na Łukasza .aż tu nagle otwierają się drzwi windy dwie pielęgniarki przywożą syna a za nimi wychodzi dwóch anestezjologów nasz syn leżał pod tlenem anestezjolodzy dalej byli przerażeni tym co się wydarzyło na bloku niestety przez godzinę usiłowali zaintubować naszego syna nie dawali rady było to bardzo trudne zadanie dla nich, cały przełyk bardzo skamieniały nasz syn jest bardzo prosty wręcz sztywny i było to dla lekarzy bardzo dużym wyzwaniem lekarze wszystko nam wytłumaczyli i jeszcze chwilę zostali z nami chcieli nas uspokoić I poczekać aż stan Łukasza będzie stabilny. Saturacja bardzo spadła na bloku stąd ten tlen i pierwszą dobę po operacji był podłączony do tlenu i nawet nie protestował czego też się obawialiśmy. Potem tydzień w szpitalu codziennie kilkanaście kroplówek z antybiotykiem z lekami przeciwbólowymi zastrzyki w Brzuch opatrunki. Antybiotyki były bardzo silne niestety żyły tego nie wytrzymywały jedno wkłucie było na dwie trzy kroplówki czyli nie wytrzymywało nawet jednego dnia nie było już gdzie się wkuwać kroplówki Z antybiotykiem były podawane cztery razy na dobę leki przeciwbólowe  również cztery razy na dobę O północy jak były leki syn spał ręka zgięta. Kroplówka  nie chciała lecieć  trzeba było prawie przez godzinę trzymać rękę syna żeby wyprostować żyły co oczywiste spowodowało  że Łukasz  się denerwował wręcz wściekał o 5 rano znowu to samo .I potem dalej wszystko to samo w domu przez tak naprawdę cały miesiąc,  sama rana to było 17 szwów które zostały ściągnięte dopiero po trzech tygodniach od operacji rana bardzo powoli goiła się a też kolano jest trudnym miejscem  dlatego lekarza woleli zaczekać ze ściągnięciem szwów. Po ściągnięciu szwów były jeszcze  dwa tygodnie opatrunki żeby rana całkowicie się zagoiła a teraz leczymy skórę po plastrach bo niestety też jest w kiepskiej formie musimy ją mocno nawilżać. od tego tygodnia syn zaczął sam wchodzić i schodzić z wózka co jest dla nas dużym szokiem bo po takim okresie to tak naprawdę większość z nas nie miałaby na to siły i fizycznie i psychicznie a nasz syn jest prawdziwym twardzielem jesteśmy z niego naprawdę dumni że daje radę 🌺🌺🌺

Zważając też na to że gdy byliśmy na ostatniej kontroli lekarz nam powiedział Że w dniu operacji lekarze byli pewni że to się nie uda i jak zobaczył Kolano na kontrolnej wizycie to był w ogromnym szoku że to się udało i że wytrwaliśmy 

Bardzo dziękujemy  wszystkim tym którzy w tych trudnych dla nas chwilach  znaleźli przede wszystkim dla nas czas 😘❤️ bo czas to jest coś najpiękniejszego co możemy dać drugiemu człowiekowi a dla nas był to czas bardzo trudny . Nie tylko związany z operacją Łukasza ale wcześniej w maju a dokładnie w dzień matki z moją operacją tętnicy szyjnej, zapalenie płuc Bartka,  Gronkowiec złocisty, także trochę się tego nazbierało. 

Bardzo dziękujemy całemu personelowi oddziału Ortopedii  Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 4 w Bytomiu 

Za opiekę i ogromną empatię jesteśmy bardzo wdzięczni  😍

Ogromne podziękowania dla naszej pani doktor rodzinnej Lality M   która od urodzenia chłopców odbiera każdy nasz telefon i nigdy nie odmówiła nam pomocy ❤️

Bardzo dziękujemy Oli Mariuszowi Agacie Beacie rodzicom za  pomoc i wsparcie w tym czasie . Za transport do szpitala ze szpitala w czasie kiedy jeden z nas był w szpitalu drugi jechał żeby się wymienić to ktoś musiał być z Bartkiem. Za obiady na których gotowanie nie mieliśmy ani czasu ani siły ani też nie było nam to w głowie . potem gdy już byliśmy w domu musieliśmy zainwestować w specjalne łóżko które bardzo nam pomogło ale i tak przez 24 h na dobę musieliśmy Łukasza pilnować siedzieć przy nim w nocy gdy chciał zerwać opatrunek kiedy chciał wstać na Kolano i po prostu wyjść z łóżka. Bardzo dziękujemy Oli i Łukaszowi za Stolik do wózka dzięki któremu Łukasz może bezpiecznie siedzieć w  wózku i nie ucieka nam z niego A wierzcie  nam że w pierwszych dniach po operacji Stolik dosłownie ratował nam życie 

Bardzo dziękujemy Małgosiu i Robertowi wiecie za co❤️❤️❤️😘😘😘

Dziękujemy naszej sąsiadce Joli  która jak tylko jest potrzeba pobrać chłopcom krew to nie odmawia 😘

Bardzo dziękujemy tym Z którymi nie mamy częstego kontaktu i mieszkają bardzo daleko od siebie ale gdy tylko u nas są gorsze chwile wyczuwają to i znajdą chociaż 2 min żeby zadzwonić i porozmawiać o czymś innym niż o szpitalu a w takich chwilach jest to bardzo ważne żeby choć na krótką chwilę zająć czymś innym swoją głowę .

I bardzo dziękujemy tym którzy w tym czasie zapomnieli naszego numeru telefonu a pamiętają go tylko wtedy kiedy coś potrzebują  bo była to dla nas kolejna lekcja życia . 

My teraz próbujemy ustabilizować swoją codzienność bo nie ukrywam że taka ilość przeżyć zostawiła po sobie znamię.

Jakiś czas temu jedna mama którą poznałam na turnusie rehabilitacyjnym swoją drogą to pozdrawiam cię Kaśka😘 pokazała mi pewne opowiadanie może ono pozwoli co niektórym bardziej zrozumieć rodziców wychowujących dzieci niepełnosprawne


Emily Perl Kingsley

Witamy w Holandii!

Często jestem pytana: Jak to jest wychowywać niepełnosprawne dziecko? A więc, jest to tak. Kiedy oczekuje się dziecka, jest to tak, jakby planowało się wspaniałą, wymarzoną podróż do Włoch. Gromadzimy wtedy prospekty i książki o Włoszech, i planujemy tę cudowną podróż. Cieszymy się na Koloseum, Dawida Michała Anioła, przejażdżkę gondolą w Wenecji, może uczymy się nawet paru przydatnych słów po włosku. Wszystko jest takie ekscytujące! Po miesiącach niecierpliwego oczekiwania, w końcu nadchodzi ten dzień. Pakujemy walizkę i… w drogę. Kilka godzin później nasz samolot ląduje. Przychodzi stewardessa i mówi: „Witamy w Holandii”. „Holandia!? Jak to, w Holandii!? Przecież rezerwowałam podróż do Włoch! Przez całe życie marzyłam o tym, żeby pojechać do Włoch!” Ale plan lotu się zmienił. Wylądowałaś w Holandii i teraz musisz tu pozostać. Dobrze, że nie dowieźli nas w jakieś okropne, brudne miejsce, trapione przez plagi i choroby. Jest tu po prostu inaczej niż we Włoszech. A więc tak: wszystko, czego teraz potrzebujesz, to nowe książki i nowe prospekty, musisz też uczyć się nowego języka. Spotykasz też innych ludzi, których nigdy nie spotkałabyś we Włoszech. To tylko inne miej sce, w którym żyje się wolniej niż we Włoszech; miejsce nie tak fascynujące jak Włochy. Ale po pewnym czasie, kiedy już ochłonęłaś z pierwszego szoku, rozglądasz się wokół i widzisz, że w Holandii są wiatraki, i tulipany, że Holandia ma nawet Rembrandta. Jednak wszyscy, których znasz, planują podróże do Włoch. I przez całą resztę życia mówisz sobie: Tak, Włochy… To tam miałam pojechać, to tam planowałam moją podróż. I ta myśl nigdy nie przestanie boleć, gdyż strata tego marzenia bardzo ciąży. Ale… jeśli całe życie spędzisz na opłakiwaniu tego utraconego marzenia, nigdy nie staniesz się wolna, by móc cieszyć się tymi wszystkimi szczególnymi i wspaniałymi rzeczami, jakie oferuje Holandia.